و من كلام له (علیه السلام) يحُثُّ بِه أصحابَه على الجهاد:
وَ اللَّهُ مُسْتَأْدِيكُمْ شُكْرَهُ وَ مُوَرِّثُكُمْ أَمْرَهُ وَ مُمْهِلُكُمْ فِي مِضْمَارٍ مَحْدُودٍ [مَمْدُودٍ] لِتَتَنَازَعُوا سَبَقَهُ. فَشُدُّوا عُقَدَ الْمَآزِرِ وَ اطْوُوا فُضُولَ الْخَوَاصِرِ؛ لَا تَجْتَمِعُ عَزِيمَةٌ وَ وَلِيمَةٌ. مَا أَنْقَضَ النَّوْمَ لِعَزَائِمِ الْيَوْمِ وَ أَمْحَى الظُّلَمَ لِتَذَاكِيرِ الْهِمَمِ.
سخنى از آن حضرت (ع) در برانگيختن اصحابش به جنگ:
خداوند از شما مى خواهد كه سپاس او به جاى آوريد. و فرمانروايى خود را براى شما نهاده است. در ميدان پهناور مسابقت مهلتتان داده تا براى به دست آوردن جايزه به رقابت برخيزند. پس كمربندها را محكم كنيد و دامنها را بر كمر زنيد. زيرا به ميدان نبرد رفتن، كار ديگر است و به بزم سور رفتن، كارى ديگر. اى بسا خواب نوشين شب هنگام، تصميمهاى روز را باطل سازد و چه بسا تاريكيها تصميمها را از يادها بزدايد.
از سخنان آن حضرت است كه در آن يارانش را ترغيب به جهاد مى كند:
خداوند اداى شكرش را از شما خواسته، و امرش را براى شما باقى گذارده، و در ميدان گسترده مسابقه به شما مهلت داده تا براى رسيدن به هدف از يكديگر پيشى گيريد. پس در اين جبهه نبرد كمر جامه ها را محكم كنيد، و دامن جامه را درهم پيچيد. آهنگ جدّى با شكمبارگى جمع نمى شود. چه بسيار تصميم هاى روز را كه خواب نابود مى كند و چه بسيار ذكر انديشه ها را كه تاريكى ها از بين مى برد.
از سخنان آن حضرت است كه در آن ياران خود را براى جهاد بر مى انگيزاند:
و خدا گزاردن سپاس خود را در گردن شما نهاده است، و كار -حكومت- خويش را -در دستتان- گذارده، و در مسابقت جايى محدود فرصتتان داده تا براى پيش افتادن -برخيزيد- و با يكديگر بستيزيد. پس ميان را استوار ببنديد، و زيادت دامن را براى كار در چينيد، كه نتوان هم -نقش مهترى- بر صفحه انديشه بست، و هم بر خوان مهمانى -آسوده- نشست. چه بسيار خواب -شبانگاه- كه تصميمهاى روز را در هم شكست و -گرد- تاريك -فراموشى- كه بر آيينه همتّها نشست.
از سخنان آن حضرت عليه السّلام است كه در آن اصحاب خود را بجهاد و (جنگ در راه خدا) ترغيب مى فرمود:
(1) خداوند اداى سپاس (از نعمتهاى) خود را از شما مى خواهد، و امر و سلطنت خويش را براى شما باقى گذارده است (براى رياست روى زمين دوستان او شايستگى دارند) و بشما در ميدان وسيع مسابقه (دنيا) مهلت داده تا براى بدست آوردن چوگان (رياست و سيادت) از يكديگر سبقت و پيشى گيرند، پس بندهاى جامه ها را محكم بنديد (در ميدان جنگ چست و چالاك باشيد، يا آنكه از گناه دورى كنيد) و زيادى زير پهلوها را تا گرده درهم پيچيد (دامن جامه ها كه روى پاها مى كشد جمع كنيد، يا از خوردن و آشاميدن بسيار خوددارى نمائيد)،
(2) (چنانكه مى فرمايد:) انديشه كار با ميهمانى جمع نمى شود (پس اگر انديشه كاردارى تن پرستى را رها كن)
(3) چه بسيار مى شكند و تباه مى سازد خواب تصميمهاى روز را (شخص مسافر با رفيقان تصميم مى گيرد كه شب زود راه افتاده فردا پيش از فشار گرما بمنزل رسند، و ليكن چون شب آيد خواب شيرين غلبه كرده آن تصميم را از بين ببرد)
(4) و چه بسيار تاريكى ها ياد تصميمها را از خاطر بزدايد (مردم سست رگ در روز همّت گمارند كه كارى را در شب انجام دهند، ولى شب كه تاريكى جهان را فرو گرفت از انديشه خود چشم پوشيده به خواب غفلت روند، و مردان با همّت دامن سعى و كوشش به كمر زده خواب و آسايش بر خود حرام نمايند تا بمقصود دست يابند).
خداوند از شما اداى شکر خويش را مى خواهد، و فرمان (حکومت) را به شما سپرده و در اين سراى آزمايش و آمادگى، در زمانى محدود به شما فرصت داده، تا براى به دست آوردن جايزه او (بهشت و قرب ذات پاکش) از يکدگر پيشى بگيريد. حال که چنين است کمربندها را محکم ببنديد و دامنها را به کمر زنيد (و آماده جهاد با دشمن و حفظ حکومت الهى شويد) و (بدانيد) گرفتن تصميمهاى محکم (براى رسيدن به اهداف بزرگ) با خوش گذرانى و سفره هاى رنگين سازگار نيست و چه بسيار که خواب شبانه تصميمهاى محکم روز را از ميان برده و تاريکيها، خاطره همتهاى بلند را از خاطرها محو کرده است.
