وَ قَالَ (علیه السلام): فِي قَوْلِهِ تَعَالَى "إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ"، الْعَدْلُ الْإِنْصَافُ، وَ الْإِحْسَانُ التَّفَضُّلُ.
در معنى اين سخن خداى عز و جل از او پرسيدند: "ان الله يأمر بالعدل و الاحسان" «خدا به دادگرى و نيكوكارى فرمان مى دهد» فرمود: عدل، انصاف دادن است و انصاف، نيكى كردن است و بخشش داشتن.
در معناى قول خداوند عزّ و جلّ: «خداوند به عدل و احسان امر مى كند» فرمود: عدل انصاف، و احسان بخشش افزونتر است.
[و در باره فرموده خدا «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» گفت:] عدل انصاف است و احسان نيكويى كردن.
امام عليه السّلام در باره (معنى عدل و احسان در) فرمايش خداى عزّ و جلّ (سوره 16 آیه 90) «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» يعنى خداوند بعدل و احسان امر مى فرمايد، فرموده است: عدل و دادگرى ستم نكردن است، و احسان و نيكى جود و بخشش (اين فرمايش تعريف لفظى است به لفظى آشكارتر).
امام(عليه السلام) در تفسير آيه شريفه (إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالاِْحْسانِ) فرمود: عدالت همان رعايت انصاف (و پرداختن حق مردم) و احسان به معناى نيكى بيشتر (از حد انصاف) است.
