وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ كَلَامَ الْحُكَمَاءِ إِذَا كَانَ صَوَاباً، كَانَ دَوَاءً؛ وَ إِذَا كَانَ خَطَأً، كَانَ دَاء.
و فرمود (ع): سخن حكيمان اگر درست باشد داروست و اگر نادرست باشد، درد است.
و آن حضرت فرمود: سخن حكيمان اگر درست باشد دوا، و اگر خطا باشد درد است.
[و فرمود:] گفتار حكيمان اگر درست باشد درمان است، و اگر نادرست بود درد -تن و جان-.
امام عليه السّلام (در باره سخن بزرگان) فرموده است:
سخن اهل دانش و بينش اگر درست باشد (براى دردهاى دنيا و آخرت) دارو است، و اگر نادرست باشد درد است (موجب فتنه و تباهكارى است، پس حكيم و دانشمند بايد كوشش نمايد كه سخن نادرست نگويد كه گفته اند: «زلّة العالم زلّة العالَم» يعنى لغزيدن دانشمند لغزش جهان است).
امام عليه السلام فرمود: گفتار دانشمندان اگر صحيح و درست باشد دوا (داروى شفابخش) و اگر نادرست وخطا باشد درد و بيمارى است.
