وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ (عليه السلام) قَالَ لِلْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ مُعَزِّياً عَنِ ابْنٍ لَهُ:
إِنْ صَبَرْتَ صَبْرَ الْأَكَارِمِ، وَ إِلَّا سَلَوْتَ سُلُوَّ الْبَهَائِم.
و در خبر ديگر آمده است كه در تعزيت اشعث بن قيس فرمود: يا چون بزرگواران شكيبايى پيشه كن يا چون ستوران رنج را فراموش نماى.
در روايت ديگرى است كه به اشعث بن قيس در تسليت فرزندش فرمود: اگر به مانند شكيبايى بزرگواران شكيبايى نمودى چه خوب، و گر نه چون فراموشى چهار پايان فراموش خواهى كرد.
[و در خبر ديگر است كه به اشعث پسر قيس در تعزيت وى فرمود:]
چون بزرگواران شكيبايى، و گرنه چون چارپايان فراموش نمايى.
و در خبر ديگر است كه آن حضرت عليه السّلام به اشعث ابن قيس كه او را تسليت و دلدارى مى داد (نيز در شكيبائى) فرمود:
اگر شكيبائى كردى مانند شكيبائى بزرگان پس (نزد خداوند سبحان) نيكو و شايسته است، و اگر شكيبائى نكردى (آن مصيبت را) از ياد خواهى برد مانند فراموشى چهارپايان (رنج خود را، خلاصه ناچار شكيبا خواهى شد بدون پاداشى).
امام(عليه السلام) در خبر ديگرى (همين مضمون را) به اشعث بن قيس به عنوان تسليت درگذشت فرزندش فرمود: هرگاه همچون بزرگواران صبر پيشه كنى (پيروز خواهى شد) و گرنه همچون چهارپايان، خود را به غفلت خواهى زد (و بى نصيب مى مانى).
