وَ قَالَ (عليه السلام): مِسْكِينٌ ابْنُ آدَمَ، مَكْتُومُ الْأَجَلِ، مَكْنُونُ الْعِلَلِ، مَحْفُوظُ الْعَمَلِ؛ تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ، وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ، وَ تُنْتِنُهُ الْعَرْقَة.
و فرمود (ع): مسكين فرزند آدم، اجلش پوشيده است، بيماريش پنهان است، اعمالش را مى نگارند، پشه اى مى آزاردش، جرعه اى، گلوگيرش مى شود و عرق تن، بويش را بد كند.
و آن حضرت فرمود: بيچاره فرزند آدم، مرگش پنهان، بيمارى هايش پوشيده، و كردارش نزد خدا محفوظ است، پشه اى او را مى آزارد، جرعه اى گلوگير او را از پا مى اندازد، و عرق او را بد بو مى سازد.
[و فرمود:] بينوا فرزند آدم، مرگش پوشيده است، و بيمارى اش پنهان، كردارش نگاشته است و پشه اى او را آزار رساند جرعه اى گلوگير بكشدش و خوى وى را گنده گرداند.
امام عليه السّلام (در بيچارگى انسان) فرموده است:
ذليل و بيچاره فرزند آدم: اجلش پنهان (نمى داند چه وقت مى ميرد) بيماريها و دردهايش پوشيده (همواره در معرض پيشآمدها و بيماريهاى ناگوار مى باشد) عملش نگاه دارى ميشود (در نامه اعمال ثبت گرديده اگر خودش هم فراموش كند از او فراموش ننمايند) پشه او را دردناك مى سازد، و آب در گلو گرفتن مى كشد، و عرق بد بو ميكند (پس آيا شايسته است چنين كسى گردنكشى و سرفرازى نموده بخود بنازد).
امام(عليه السلام) فرمود: بيچاره فرزند آدم، سرآمد زندگي اش نامعلوم، عوامل بيماري اش ناپيدا و (تمام) اعمالش در جايي محفوط است. پشه او را آزار مي دهد و گلوگير شدن (آب يا غذا) موجب مرگ او مى شود و عرق، او را متعفن و بدبو مى سازد.
