وَ قَالَ (عليه السلام): مَا الْمُجَاهِدُ الشَّهِيدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَعْظَمَ أَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ؛ لَكَادَ الْعَفِيفُ أَنْ يَكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلَائِكَةِ.
و فرمود (ع): اجر و مزد مجاهد شهيد در راه خدا، بالاتر از اجر و مزد كسى نيست كه بر گناهش توانايى هست، ولى پاكدامنى مى ورزد. نزديك است كه مردم پاكدامن در زمره ملايكه در آيند.
و آن حضرت فرمود: مجاهد شهيد در راه خدا پاداشش بيشتر از كسى نيست كه قدرت بر گناه داشته ولى خوددارى نموده. چنين انسان با عفّتى نزديك است فرشته اى از فرشتگان باشد.
[و فرمود:] مزد جهادگر كشته در راه خدا، بيشتر نيست از مرد پارسا كه -معصيت كردن- تواند -ليكن- پارسا ماند. و چنان است كه گويى پارسا فرشته اى است از فرشته ها.
امام عليه السّلام (در ستايش پاكدامنى) فرموده است:
1- اجر و پاداش جهاد كننده اى كه در راه خدا كشته شود بيشتر نيست از كسيكه (بر حرام و ناشايسته) توانائى داشته باشد و عفّت و پاكدامنى بكار برد،
2- نزديك است شخص پاكدامن (كه از حرام و ناشايسته خود را نگاه مى دارد) فرشته اى از فرشتگان بشود (اين فرمايش در بيشتر از نسخ نهج البلاغه نيست ما آنرا از نسخه ابن ابى الحديد نقل نموديم).
امام عليه السلام فرمود: مجاهد شهيد راه خدا اجر و پاداشش بيشتر از كسى نيست كه قدرت بر گناه دارد اما خويشتن دارى مى كند، اين فرد عفيف و خويشتن دار نزديك است كه فرشته اى از فرشتگان خدا شود.
