وَ قَالَ (علیه السلام): اعْجَبُوا لِهَذَا الْإِنْسَانِ، يَنْظُرُ بِشَحْمٍ وَ يَتَكَلَّمُ بِلَحْمٍ وَ يَسْمَعُ بِعَظْمٍ وَ يَتَنَفَّسُ مِنْ خَرْمٍ.
و فرمود (ع): از اين انسان در شگفت شويد، به قطعه اى پيه مى بيند و به پاره گوشتى سخن مى گويد و به تكه استخوانى مى شنود و از شكافى نفس مى كشد.
و آن حضرت فرمود: از اين انسان شگفت زده شويد كه با پيهى مى بيند، با گوشتى مى گويد، با استخوانى مى شنود، و از حفره اى تنفس مى كند.
[و فرمود:] از اين آدمى شگفتى گيريد: با پيه مى نگرد و با گوشت سخن مى گويد، و با استخوان مى شنود، و از شكافى دم بر مى آورد.
امام عليه السّلام (در شگفتى آفرينش انسان) فرموده است:
براى (آفرينش) اين انسان به شگفت آئيد (انديشه نمائيد تا به قدرت و توانائى آفريدگارش پى بريد كه او را طورى آفريده) كه با پيهى (چشم) مى بيند، و با گوشتى (زبان) سخن مى گويد، و با استخوانى (گوش) مى شنود، و از شكافى (بينى) نفس مى كشد.
امام(عليه السلام) فرمود: از اين انسان تعجب کنيد که با يک قطعه پيه مى بيند، با قطعه گوشتى سخن مى گويد، با استخوانى مى شنود و از شکافى تنفس مى کند!
